Topologia zwrotnicy g³o¶nikowej, w której poszczególne g³o¶niki nie maj± swoich oddzielnych filtrów, ale wspó³pracuj± z zespo³em filtrów po³±czonych szeregowo, a ka¿dy z g³o¶ników jest pod³±czony do tego zespo³u filtrów w innym miejscu.
Zwrotnice szeregowe s± stosowane znacznie rzadziej ni¿ zwrotnice równoleg³e. W zwrotnicach równoleg³ych ka¿dy g³o¶nik (lub zespó³ g³o¶ników pracuj±cych razem w tym samym pa¶mie) ma swój osobny filtr, co pozwala oddzielnie optymalizowaæ filtry dla poszczególnych g³o¶ników. Zwrotnica szeregowa nie pozwala na osobn± optymalizacjê filtrów dla poszczególnych g³o¶ników, co jest podstawow± wad± tego rozwi±zania. Ka¿da zmiana elementu w zwrotnicy szeregowej wp³ywa na wszystkie pod³±czone g³o¶niki. Jest to istotne utrudnienie dla procesu projektowego. Utrudnienie to jest szczególnie k³opotliwe w przypadku zwrotnic rzêdu wy¿szego ni¿ pierwszy.
Pomiêdzy równowa¿nymi zwrotnicami równoleg³ymi i szeregowymi (to znaczy zwrotnicami tego samego rzêdu z tymi samymi czêstotliwo¶ciami podzia³u) wystêpuj± ró¿nice, miêdzy innymi dotycz±ce impedancji systemu, t³umienia SEM g³o¶ników czy obci±¿enia g³o¶ników poza pasmem roboczym.
Zwrotnica szeregowa pierwszego rzêdu nale¿y do grupy zwrotnic o sta³ym napiêciu (ang. constant voltage), czyli sumowanie elektrycznych charakterystyk filtru dolnoprzepustowego i górnoprzepustowego daje dok³adnie taki sam sygna³ jak by³ podany na wej¶ciu. Nale¿y podkre¶liæ, ¿e ta w³a¶ciwo¶æ dotyczy tylko charakterystyk elektrycznych, a nie charakterystyk akustycznych.
Zwrotnica szeregowa uniemo¿liwia zastosowanie po³±czenia dwukablowego (bi-wire).