Lampa elektronowa, w której strumieñ elektronów p³yn±cy z katody do anody jest sterowany za pomoc± siatki (Uwaga! Wed³ug przyjêtej konwencji kierunek pr±du jest okre¶lany odwrotnie ani¿eli kierunek ruchu elektronów, czyli jako p³yn±cy z anody do katody).
Triodê (pod nazw± audion) opatentowa³ na pocz±tku 1907 roku amerykañski wynalazca Lee De Forrest. Kilka lat pó¼niej De Forrest zacz±³ eksperymentowaæ z triod± jako elementem wzmacniaj±cym. Jako pierwsze elektroniczne urz±dzenie wzmacniaj±ce trioda da³a pocz±tek rozwojowi elektroniki. Do roku 1920 trioda sta³a siê elementem produkowanym przemys³owo na du¿± skalê.
Istot± dzia³ania triody jest mo¿liwo¶æ uzyskania du¿ych zmian napiêcia (pr±du) w obwodzie anody przy pomocy niewielkich sygna³ów doprowadzonych do siatki.