RFZ (skrót od s³ów reflection free zone) to okre¶lenie rodzaju pomieszczenia ods³uchowego (zazwyczaj re¿yserki w studiu nagraniowym) zbudowanego wed³ug okre¶lonych wytycznych. RFZ jest w sensie koncepcji akustycznej rozwi±zaniem pokrewnym do opracowanego kilka lat wcze¶niej LEDE (Live End Dead End).
Podobnie jak w LEDE, tak¿e w RFZ przednia czê¶æ pomieszczenia wokó³ zestawów g³o¶nikowych jest bardzo silnie wyt³umiona, a czê¶æ tylnia jest pokryta ustrojami, które nie t³umi± d¼wiêku, ale go silnie rozpraszaj±. W koncepcji RFZ dodatkowo wykorzystuje siê ustawione pod odpowiednim k±tem powierzchnie ¶cian aby kierowaæ odbicia z przedniej czê¶ci pomieszczenia poza obszar ods³uchu. Charakterystycznymi elementami pomieszczenia RFZ s± naro¿niki o k±cie rozwarcia 120° oraz monitory umieszczone w tych¿e naro¿nikach i zlicowane z powierzchni± ¶cian. Do realizacji rozpraszaj±cej czê¶ci pomieszczenia polecane by³y rozpraszacze Shroedera, choæ nie jest to wymóg konieczny i mo¿na te¿ zastosowaæ inne rozpraszacze.
Koncepcja RFZ zosta³a opracowana w latach 1980-tych i zaprezentowana na 76 konwencji konwencji AES w Nowym Jorku w 1984 roku (P. D'Antonio, J.H. Konnert, The RFZ/RPG approach to control room monitoring, AES Preprint 2157 (I-6), 1984).
Podobnie jak w LEDE pomieszczenia RFZ pozwalaj± kontrolowaæ czas opó¼nienia pierwszych odbiæ docieraj±cych do s³uchacza (ITD - initial time delay), a tak¿e zapewniæ odpowiednie rozproszenie tych odbiæ.