Skrót od s³ów long play, stosowany najczê¶ciej dla okre¶lenia drobnorowkowej p³yty d³ugograj±cej (Long Playing Microgroove Record) o ¶rednicy 30 cm (12 cali) i prêdko¶ci obrotowej 33 i 1/3 obr./min. Dla p³yt tego typu stosuje siê te¿ spolszczony termin longplej. P³yty LP s± te¿ nazywane winylowymi ze wzglêdu na materia³ z jakiego siê je wykonuje. Zapis monofoniczny wykorzystuje rowek o szeroko¶ci 50 mikronów, zapis stereofoniczny rowek o szeroko¶ci 40 mikronów. P³yty LP s± dwustronne, z maksymalnym czasem zapisu oko³o 30 minut na stronê. Drobnorowkow± p³ytê d³ugograj±c± zaprezentowa³a firma Columbia Records w 1948 roku. Prototypowe systemy stereofoniczne prezentowano w 1957 roku, a w 1958 roku specyfikacja zapisu stereofonicznego na p³ycie d³ugograj±cej zosta³a zaakceptowana przez RIAA. Szersze omówienie tego formatu p³yt znajduje siê w innym artykule naszego s³ownika (p³yta drobnorowkowa).
Oznaczenie LP jest te¿ stosowane w odniesieniu do ta¶m magnetofonowych. Okre¶la siê w ten sposób ta¶my o grubo¶ci 35 mikronów, które maj± odpowiednio niski poziom szumów i odpowiednio wysoki poziom wysterowalno¶ci by zapewniæ wysok± jako¶æ nawet przy ni¿szych prêdko¶ciach przesuwu, co pozwala na dwukrotne wyd³u¿enie nagrania w stosunku do ta¶m standardowych.
Skrót stosowano te¿ w innych przypadkach dla okre¶lanie trybu nagrywania o przed³u¿onym czasie zapisu (choæby w magnetofonach DAT).