Element elektroniczny sk³adaj±cy siê z zamkniêtego w pró¿nioszczelnej obudowie zespo³u elektrod pomiêdzy którymi zachodzi przep³yw pr±du wytwarzanego przez strumieñ swobodnych elektronów (rzadziej strumieñ jonów). Do lamp elektronowych zaliczamy nie tylko stosowane we wzmacniaczach diody, triody czy pentody, ale tak¿e lampy kineskopowe czy oscyloskopowe.
Pierwsze lampy elektronowe to dioda wynaleziona przez Johna Ambrose Fleminga w 1904 roku i trioda wynaleziona przez Lee De Forresta w 1907 roku. Podobne, przypominaj±ce lampy elektronowe urz±dzenia, by³y znane ju¿ w po³owie osiemnastego wieku, ale wówczas nie rozumiano zasady ich dzia³ania.
W lampie elektronowej musz± siê znajdowaæ co najmniej dwie elektrody: katoda (z niej odbywa siê emisja elektronów) oraz anoda. Pomiêdzy anod± i katod± mog± siê znajdowaæ liczne inne elektrody: siatki, elektrody zap³onowe, elektrody ogniskuj±ce czy odchylaj±ce.
W sprzêcie elektroakustycznym zastosowanie maj± g³ównie trzy rodzaje lamp: dioda (anoda + katoda), trioda (anoda + katoda + jedna siatka) i pentoda (anoda + katoda + trzy siatki). Istniej± tak¿e inne typy jak tetroda, heksoda, septoda czy oktoda spotykane raczej w urz±dzeniach pracuj±cych z czêstotliwo¶ciami radiowymi.