Krzywe Fletchera-Munsona zwane s± te¿ krzywymi jednakowej g³o¶no¶ci. W latach 30-tych Fletcher i Munson przeprowadzili w laboratoriach Bella badania, które doprowadzi³y do opracowania tych krzywych. Przedstawiaj± one jedn± z najwa¿niejszych w³a¶ciwo¶ci s³uchu - zale¿no¶æ czu³o¶ci ucha ludzkiego od czêstotliwo¶ci oraz od poziomu d¼wiêku.
Przedstawione na wykresie krzywe pokazuj± jaka powinna byæ warto¶æ poziomu d¼wiêku, by tony o ró¿nej czêstotliwo¶ci by³y s³yszane z jednakow± g³o¶no¶ci±. Najni¿ej przebiegaj±ca krzywa wyznacza doln± granicê s³yszenia, czyli próg s³yszalno¶ci. Jak widaæ na wykresie g³o¶no¶æ postrzegana subiektywnie nie jest wprost proporcjonalna do poziomu ci¶nienia d¼wiêku. Ucho ludzkie jest czulsze przy pewnych czêstotliwo¶ciach, a mniej czu³e przy innych. Ró¿nice w subiektywnej percepcji g³o¶no¶ci oprócz tego zale¿± jeszcze dodatkowo od poziomu d¼wiêku. Krzywe Fletchera-Munsona s± wyskalowane w fonach. Fony to jednostki okre¶laj±ce subiektywnie postrzegan± g³o¶no¶æ. Dziêki krzywym Fletchera-Munsona mo¿na na podstawie czêstotliwo¶ci d¼wiêku oraz jego poziomu SPL w dB okre¶liæ g³o¶no¶æ w fonach. Dla poszczególnych osób krzywe jednakowej g³o¶no¶ci mog± byæ ró¿ne i krzywe Fletchera-Munsona maj± charakter statystycznego u¶rednienia.
W³a¶ciwo¶ci s³uchu przedstawione na krzywych Fletchera-Munsona maj± wiele praktycznych konsekwencji przy projektowaniu sprzêtu elektroakustycznego. Przyk³adowo wp³ynê³y one na sposób dzia³ania systemów redukcji szumów czy na wybór charakterystyk filtrów pomiarowych.
