Dyfuzory przestrzenne (ang. volume diffusers) to ustroje akustyczne, które mają postać trójwymiarowych zespołów powierzchni odbijających zoptymalizowanych dla uzyskania rozpraszania dźwięku. W przeciwieństiwe do popularnych typów ustrojów jak dyfuzory Schoredera czy dyfuzory amplitudowe, dyfuzory przestrzenne mogą rozpraszać także fale dźwiękowe padające od tyłu, a nie tylko od przodu. Dyfuzory przestrzenne można instalować w wolnej, swobodnej przestrzeni, a nie tylko na ścianach, co jest kolejną cechą, która je wyróżnia. Oprócz przesunięcia czasowego odbić od poszczególnych powierzchni (podobnie jak w dyfuzorach Schroedera) dla działania tego typu ustrojów istotne są też odbicia pomiędzy powierzchniami tworzącymi dyfuzor.

Ze względu na praktycznie nieograniczone zróżnicowanie możliwych konstrukcji nie można określić typowych parametrów wspólnych dla wszystkich dyfuzorów przestrzennych. Odpowiednio zaprojektowane ustroje tego typu mogą uzyskiwać bardzo dobre osiągi zarówno pod względem jakości rozpraszania jak też szerokości pasma skutecznego działania.

Dyfuzory przestrzenne mogą przybierać bardzo zróżnicowane formy. Bardziej typowe rozwiązania opierają się na wykorzystaniu struktury, gdzie przekrój poprzeczny jest stały i nie zmienia się w trzecim wymiarze. Możliwe jest też zastosowanie struktury trójwymiarowej, której przekrój zmienia się wzdłuż wszystkich trzech osi.

Stosunkowo prostym i tanim rozwiązaniem jest zespół listew o zróżnicowanej szerokości, rozmieszczonych w zróżnicowanych odległościach, w kilku warstwach. Ze względu na równoległe ustawienie listew tego typu ustrój ma nikłe zdolności rozpraszania dla fal dobiegających z boku.

Kolejna postać konstrukcji to zestaw walców, które mogą mieć zróżnicowane średnice i/lub zróżnicowane odległości pomiedzy poszczególnymi walcami. Rozwinięciem tej koncepcji w wersji trójwymiarowej będzie zestaw kul.

Szerokie możliwości mają ustroje, w których mamy siatkę punktów łączonych odpowiednio dobranym systemem ścianek. Punkty tworzące siatkę mogą być rozmieszczone nieregularnie bądź też w postaci kratki. Zależnie od rodzaju siatki ścianki mogą być do siebie prostopadłe (dla kratki) bądź ustawione pod różnymi kątami (dla siatki nieregularnej).

Istnieją możliwości komputerowego modelowania pracy dyfuzorów przestrzennych ale ich projektowanie jest bardziej skomplikowane od projektowania dyfuzorów Schroedera i dyfuzorów amplitudowych. Pomimo potencjalnie wysokiej efektywności dyfuzory przestrzenne są mniej popularne, jak się wydaje głównie ze względu na ubogą ofertę standardowych rozwiązań i produktów.