Dyfuzory geometryczne to ustroje akustyczne, które s± wykonane z materia³ów o sztywnych powierzchniach i maj± profile bêd±ce wycinkami prostych bry³ wypuk³ych b±d¼ nieskomplikowanymi po³±czeniami wycinków takich bry³.
W¶ród najczê¶ciej spotykanych dyfuzorów geometrycznych mo¿na wymieniæ:
- pó³walce i mniejsze wycinki walca
- pó³kule i mniejsze wycinki kuli
- ostros³upy (piramidy) foremne i nieforemne
- kliny
Do lat 1970-tych w³a¶nie tego typu dyfuzory by³y zwykle stosowane do poprawy akustyki pomieszczeñ. Rola dyfuzorów geometrycznych znacznie zmala³a po opublikowaniu teorii dyfuzorów Schroedera oraz po upowszechnieniu modelowania numerycznego, pozwalaj±cego przewidywaæ rozpraszanie fal d¼wiêkowych przez dowolnie ukszta³towane powierzchne. Zarówno w pracach teoretycznych jak i w pracach opartych na wynikach badañ pomiarowych podkre¶la siê gorsze wyniki uzyskiwane przez dyfuzory geometryczne. Mimo wszystko dyfuzory geometryczne nie wysz³y ca³kowicie z u¿ytku. Dyfuzory geometryczne maj± zalety takie jak prostota wykonania i ni¿sze koszty. Poza tym s± one w stanie dobrze spe³niæ wybrane funkcje akustyczne. Mog± byæ na przyk³ad skuteczne w zwalczaniu trzepocz±cego echa. Dyfuzory walcowe i kuliste zapewniaj± bardzo dobre przestrzenne rozpraszanie padaj±cej fali, choæ s³abo rozpraszaj± w dziedzinie czasu.
Mo¿na spotkaæ rozbie¿no¶ci dotycz±ce terminologii. Niektórzy autorzy stosuj± zawê¿one pojêcie dyfuzora tylko dla takiej powierzchni, która zapewnia odpowiednio wysok± jako¶æ rozpraszania d¼wiêku. Zgodnie tak± terminolog± niektóre dyfuzory geometryczne w ogóle nie powinny byæ okre¶lane tym mianem.
W przypadku stosowania zespo³ów dyfuzorów geometrycznych instalowanych w postaci regularnego, powtarzalnego wzoru bardzo wa¿ne s± równie¿ parametry ca³ego uk³adu. Powtarzalny wzór generalnie bêdzie siê zachwywa³ inaczej ni¿ element pojedynczy i bêdzie wykazywa³ dodatkowe w³a¶ciwo¶ci kierunkowe.