System radiofonii cyfrowej zaprojektowany aby zast±piæ analogow± radiofoniê FM. DAB jest rozwi±zaniem opracowanym w Europie. Prace rozpoczêto we wczesnych latach 1980-tych w Niemczech, z czasem by³y one kontynuowane w ramach projektu Unii Europejskiej zatytu³owanego Eureka EU147. W 1995 roku rozpoczêto pilota¿owe transmisje DAB. Stan rozpowszechnienia DAB jest zró¿nicowany w zale¿no¶ci od kraju.
Mo¿liwo¶ci DAB w kilku aspektach istotnie ró¿ni± siê od mo¿liwo¶ci analogowej radiofonii FM. DAB pozwala na efektywniejsze wykorzystanie pasma czêstotliwo¶ci - oznacza to zwiêkszenie ilo¶ci stacji nadawanych w tym samym pa¶mie. Potencjalnie DAB pozwala te¿ na uzyskanie lepszej jako¶ci d¼wiêku, ale ze wzglêdu na mo¿liwe zró¿nicowanie jako¶ci parametrów transmisji DAB (mono, stereo, ró¿ne przep³ywno¶ci bitowe) jako¶æ ta bywa te¿ w praktyce ni¿sza ni¿ w radiu FM. DAB daje te¿ dodatkowy komfort u¿ytkownikom, poniewa¿ dostraja siê jednocze¶nie do wielu stacji i jest w stanie od razu pokazaæ ich listê.
Odbiorniki DAB pobieraj± przeciêtnie wiêcej energii od odbiorników FM - co ma istotne znaczenie w sprzêcie przeno¶nym.
Poszczególne stacje w systemie DAB nie nadaj± niezale¿nie, lecz s± emitowane w grupach (multipleksach). W ramach grupy (multipleksu) mog± byæ ró¿nicowane parametry nadawania dla poszczególnych stacji. Do sygna³u audio mog± te¿ byæ dodane dodatkowe informacje, na przyk³ad tekstowe.
Transmisje DAB opieraj± siê o kodek MPEG-1 Audio Layer 2. Jest to kodek stary i ma³o wydajny w porównaniu z wspó³cze¶nie dostêpnymi rozwi±zaniami. St±d opracowano te¿ wersj± DAB+ opart± o kodek HE-AAC wersja 2 (nazywany te¿ AAC+ lub aacPlus). Starsze odbiorniki DAB niestety nie s± kompatybilne z DAB+. S± jednak odbiorniki DAB, które mo¿na przystosowaæ do DAB+ poprzez aktualizacjê wewnêtrznego oprogramowania.