Jeden z rodzajów magnesów sta³ych. Magnesy z rodziny Alnico s± stosowane tak¿e w g³o¶nikach.
G³ówne sk³adniki magnesów Alnico to aluminium, nikiel, kobalt i ¿elazo. Nazwa Alnico pochodzi od symboli chemicznych tych trzech charakterystycznych pierwiastków (al-ni-co, czyli aluminium, nickel, cobalt). W magnesach Alnico mog± byæ te¿ dodawane mniejsze ilo¶ci miedzi, tytanu, krzemu czy niobu. Magnesy Alnico s± produkowane metod± odlewania lub spiekania.
Magnesy Alnico wyró¿niaj± siê zdolno¶ci± do pracy w wysokich temperaturach. Dopuszczalne s± robocze temperatury nawet powy¿ej 500°C (temperatura Curie wynosi oko³o 800°C). Oprócz tego zachowuj± te¿ wysok± sta³o¶æ pola magnetycznego w szerokim zakresie temperatur. Magnesy Alnico s± trudne w obróbce mechanicznej.
Magnesy Alnico maj± stosunkowo ma³± koercjê i mo¿na je demagnetyzowaæ ³atwiej ni¿ inne magnesy stosowane w g³o¶nikach. Zw³aszcza w przypadku starszych g³o¶ników z uk³adem d³ugiej cewki w krótkiej szczelinie istnieje ryzyko czê¶ciowej demagnetyzacji przy pod³±czeniu du¿ych sygna³ów na wej¶cie. Czê¶ciowo zdemagnetyzowane magnesy mo¿na namagnesowaæ ponownie.
Ze wzglêdu na wykorzystanie niklu i kobaltu magnesy Alnico s± drogie w produkcji. Ceny magnesów Alnico w przeliczeniu na si³ê generowanego pola magnetycznego s± wy¿sze od cen magnesów ferrytowych i neodymowych.
W pierwszych dziesiêcioleciach funkcjonowania rynku elektroakustycznego g³o¶niki bazowa³y w³a¶nie na magnesach Alnico, poniewa¿ brak by³o konkurencyjnych materia³ów. A¿ do lat 1970-tych magnesy Alnico by³y ogólnie najszerzej stosowanym rodzajem magnesów. Dopiero po¼niej konkurencyjne parametry zaczê³y osi±gaæ magnesy ferrytowe. Szczególnie du¿y i szybki spadek popularno¶ci Alnico nast±pi³ w latach 1970-tych ze wzglêdu na przej¶ciowe zaburzenia w dostawach kobaltu i wzrost cen tego materia³u.