Start Pomoc Kontakt Reklama O nas Zaloguj Rejestracja

Witryna hifi.pl wykorzystuje ciasteczka (cookies). Proszę kliknąć aby uzyskać więcej informacji.

RIAA krzywa

Hasła dotyczące
płyt gramofonowych:

Direct metal mastering
Płyta drobnorowkowa
Płyta gruborowkowa
RIAA krzywa

Sygnał akustyczny na płytach drobnorowkowych nagrywany jest ze specjalnie ukształtowaną charakterystyką częstotliwościową. Poziom niskich tonów jest obniżony, a poziom tonów wysokich jest podwyższony. Korekcja charakterystyki częstotliwościowej wykonywana jest przed nacinaniem płyty matki. W przedwzmacniaczach gramofonowych znajdują się układy korekcyjne o odwrotnej charakterystyce - podnoszą one poziom niskich tonów i obniżają poziom tonów wysokich. Na zdecydowanej większości płyt drobnorowkowych kształt korekcji określony jest przez krzywą RIAA.

Korygowanie charakterystyki potrzebne jest ze względu na podstawowe właściwości fizyczne zapisu na płytach gramofonowych. Kiedy głowica nacina płytę matkę to prędkość rylca jest proporcjonalna do amplitudy sygnału. Tak więc aby zachować cały czas ten sam poziom sygnału im niższa jest częstotliwość tym większe musi być wychylenie rylca, a więc większa amplituda rowka. Gdyby na płycie zapisany został sygnał bez korekcji, to amplituda rowka była by bardzo duża. To z kolei bardzo zmniejszyło by czas zapisu (rowki musiały by być bardziej oddalone) i utrudniało by odczyt (igła musiała by śledzić rowek o większej amplitudzie).

Z kolei dla wysokich częstotliwości problemem jest poziom szumu. W miarę jak ze wzrostem częstotliwości sygnału maleje amplituda wychyleń rylca tym bardziej maleje odstęp od szumu.

We wczesnych latach istnienia fonografii krzywe korekcyjne nie były unormowane i różne firmy stosowały różne krzywe korekcyjne, a użytkownicy musieli dodatkowo używać regulowanych filtrów przy odtwarzaniu, aby dopasować się do charakterystyki zapisu na danej płycie. W roku 1955 amerykańskie stowarzyszenie przemysłu fonograficznego RIAA opracowało krzywą korekcyjną, która stała się na przestrzeni kilku lat powszchnie stosowanym standardem. W latach 70-tych IEC wprowadziła modyfikację krzywej RIAA i dodała jeszcze jedną stałą czasową w celu zmniejszenia poziomu najniższego basu. Ta zmodernizowana krzywa określana jest jako krzywa RIAA/IEC. Oryginalna krzywa RIAA zachowała jednak swoją dominującą pozycję.

Krzywa RIAA określona jest wzorem:
Wzór określający krzywą RIAA

Krzywa RIAA/IEC określona jest wzorem:
Wzór określający krzywą RIAA-IEC


Gdzie:
N = poziom w dB
f = częstotliwość
t1 = stała czasowa dla wysokich tonów, 75µS
t2 = stała czasowa dla średnich tonów, 318µS
t3 = stała czasowa dla tonów niskich, 3180µS
t4 = stała czasowa dla tonów najniższych, 7950µS

Jeśli mają Państwo uwagi dotyczące tej strony lub zauważyliście na niej błędy, dajcie nam znać.
Kliknięcie na niniejszy link spowoduje uruchomienie w nowym oknie formularza, przy pomocy którego można przekazać uwagi do redakcji.
Copyright © 1991-2017 Magazyn Hi-Fi, Gdynia, Poland
logo hifi.pl